Bu açıklamalardan sonra tekrar Yakup kıssasına yani Bakara 2/133 Ayete dönecek olursak; ele aldığımız “iz hadera Yakub’el Mevt” ibaresinin “Yakup ölüm döşeğindeyken” şeklinde çevrilemeyeceği açıktır. Bu ibare “Yakup ölüme hazırlandığı zaman” şeklinde anlaşılmalıdır.

Bu ayet tüm meallerde yukarıya aldığımız gibi çevrilmiştir. Ayet bu şekliyle okunduğunda gözümüzde şöyle bir sahne canlanmaktadır. Yakup ölüm döşeğindedir, tüm oğullarını başına toplamış ve kendisinin ölümünden sonra Allah’ın dinine uymaları konusunda uyarılar yapmaktadır.

Yine tüm oğullarını başına toplayıp kendisinden sonra onlardan söz alan Yakup’a tüm oğulları hep bir ağızdan şu cevabı vermişlerdir. Bakara 2/133

İşte bu ayette babalarına verdikleri sözü içlerinden bazılarının o veya bu sebepten dolayı … soyu (bir çoğu) tutmamış, ataları İbrahim'in yolundan sapıp bambaşka yollara düşmüşlerdir. Düştükleri bu yolda uydurdukları ilk şey sebt yani şabat olmuştur.

En başta ayette Yakup’un “benden sonra neye kulluk edeceksiniz” demesi onun kendisinden sonra bir endişe taşıdığının göstergesidir. Eğer bu olay olduğu sırada Yusuf elçi olmuş olsaydı, onun böyle bir endişe taşıması anlamsız olurdu. Bu durumda ayetteki olay kesinlikle Yusuf’un henüz elçi olmadığı bir dönemde yaşanmış olmalıdır.

Yakup ve oğulları; Bakara 2/133 ... Biz, zaten, O’na teslim olmuş kimseleriz!” dediler.

Yine bakara suresinin 133.ayetinde Yakup’un oğulları, hem dedeleri (İshak), hem dedelerinin babası (İbrahim), hem de dedelerinin kardeşi yani büyük amcaları (İsmail) için … ebu kelimesini kullanmışlardır.

Kendisini resul yapan Allah ona bir vasi tayin etmişse artık vasiyet etmesi, kendisinden sonra gelecek elçinin işini kolaylaştırması gerekmektedir ve bu onun ölüme tastamam hazır olması demektir. Ne zaman öleceğini asla bilemeyen Yakup, Yusuf’un tayin edilmesi ile her an ölüme hazır, vasisi olan bir resul konumundadır.

Oğullar ve Esbatın; “Senin, İbrahim, İsmail, İshak’ın ilahına” şeklinde cevap vermeleri aslında Yakup’un onlara bildirdiği din üzerine olacaklarını yani durumlarını değiştirmeyeceklerini söylemeleridir. Oğulların bu şekilde cevap vermesi babalarının geldiği şekille (İbrahim soyu) ve babalarının getirdikleriyle gelen elçiye uyacakları, inanacakları ve destek olacakları anlamına gelmektedir.

Ama Bakara 133 ayetinde çocuklarından söz alırken atalar arasına İsmail’in de dahil edildiği görülecektir. Bunun yanında 2/136-140; 3/84; 4/163; 6/84-85 ayetlerinde İsmail de atalar arasında sayılmıştır.

Yoksa siz bir zamanlar Yakup’un ölüme hazırlanmasının şahitleri miydiniz. Hani oğulları için benden sonra neye kul olacaksınız” demişti de on lar “ataların İbrahim, İsmail, İshak’ın da ilahı olan, otoritesinde benzersiz senin ilahına kul olacağız ki biz zaten ona şartsız teslim olanlarız.

اَمْ كُنْتُمْ شُهَدَٓاءَ اِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُۙ اِذْ قَالَ لِبَن۪يهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْد۪ي

أَمْ كُنْتُمْ شُهَدَاءَ إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ بَعْدِي قَالُوا نَعْبُدُ إِلٰهَكَ وَإِلٰهَ آبَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ إِلٰهًا وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ

Babaları onları toplayıp, benden sonra kime kul olacaksınız dediğinde onlar, “elbette atalarımız İbrahim, İshak’ın ilahına” (Bakara 133) demişlerdir.

Yoksa siz Yakup’un kendi ölümüne hazır olduğunun şahitleri misiniz? Hani o oğullarına “benden sonra neye kulluk yapacaksınız” demişti de (oğulları), “ataların İbrahim, İsmail, İshak ve senin ilahın olan O benzersiz İlaha ki; şu anda biz zaten ona gönülden teslim olanlarız” diye cevap vermişlerdi.